Front Mission 3 to klasyka taktycznych RPG, którą pamiętam z dawnych lat i na którą czekałem z mieszanymi uczuciami. Remake na Nintendo Switch miał być powrotem do korzeni, ale też szansą na odświeżenie mechanik i oprawy, które mogłyby przyciągnąć nowych graczy. No i jak wyszło? Cóż, jest trochę jak z tym starym, dobrym winem — smakuje, ale nie do końca tak, jak się spodziewałem.

To jest dobre

Kultowa fabuła i klimat — klasyczna historia pełna politycznych intryg i mechów, która wciąga fanów serii i miłośników taktycznych RPG.
Odświeżona muzyka — ścieżka dźwiękowa dobrze wpisuje się w klimat i buduje atmosferę.
Stabilność działania — brak poważnych błędów i zawieszeń, gra działa płynnie poza sporadycznymi spadkami fps.

To jest złe

Brak celowania w części ciała przeciwnika — poważne ograniczenie taktyczne, które zmienia charakter walki i wprowadza więcej losowości.
Monotonna grafika i kontrowersyjne portrety — modele mechów i tekstury są przeciętne
Spadki płynności podczas bitew — animacje mechów czasem przycinają, co psuje płynność rozgrywki.
Sztywne dialogi i powolne tempo fabuły — narracja nie każdemu przypadnie do gustu, zwłaszcza tym, którzy wolą dynamiczne historie.
Przeciętne efekty dźwiękowe — dźwięk walki i otoczenia nie robią większego wrażenia.

Fabuła i klimat — sentymentalna podróż

Zacznijmy od fabuły i klimatu. Historia osadzona jest w dobrze znanym uniwersum Front Mission, które fani serii znają i cenią. Mamy tu polityczne intrygi, walkę o władzę i oczywiście nasze ukochane mechy, czyli tzw. „wanzerami”. Narracja jest klasyczna, trochę sztywna, a dialogi momentami brzmią jak z podręcznika do historii z lat 90. Tempo opowieści jest dość powolne, co może zniechęcić osoby przyzwyczajone do szybszych gier. Mimo to, dla fanów serii i miłośników taktycznych RPG to prawdziwa gratka — w końcu możemy ponownie pilotować nasze wazy i decydować o losach świata.

Mechanika walki — wierna, ale z ograniczeniami

Mechanika walki to serce Front Mission 3 i tutaj remake pozostał w pewnym rozkroku. Z jednej strony, taktyczne bitwy są satysfakcjonujące, dają dużo możliwości planowania i zarządzania zasobami. Z drugiej jednak strony, momentami rozgrywka potrafi się dłużyć, zwłaszcza jeśli nie lubicie powolnego tempa i rozgrywania każdego ruchu z kalkulatorem w ręku. Co ważne, w remake’u zabrakło jednej z kluczowych mechanik oryginału — celowania w konkretne części ciała przeciwnika. To spore ograniczenie, które zmniejsza głębię taktyczną i wprowadza więcej losowości do walk. Specjalne zdolności pilotów uruchamiają się dość przypadkowo, co potrafi frustrować i sprawiać, że bitwy czasem przypominają bardziej loterię niż przemyślaną strategię.

Oprawa wizualna — odświeżona klasyka z kontrowersjami

Jeśli chodzi o oprawę wizualną, remake to klasyczne odświeżenie sprzed lat. Grafika jest poprawiona, modele mechów wyglądają solidnie, ale nie powalają na kolana. Tekstury bywają monotonne, a animacje walk mechów są momentami sztywne. Co więcej, pojawiły się kontrowersje dotyczące jakości niektórych grafik 2D i portretów postaci. Wyglądają one na przesadnie wygładzone, a nawet przypominają efekty generowane przez sztuczną inteligencję. To wywołało spory ferment w społeczności, bo fani oczekiwali bardziej dopracowanej i autentycznej oprawy, a nie czegoś, co wygląda jak półprodukt.

Pod względem technicznym gra działa stabilnie, ale nie bez wad. Zdarzają się spadki płynności podczas animacji walk mechów, co trochę psuje immersję i płynność rozgrywki. No i do jasnej cholery – czemu znowu mamy tylko 30 klatek i to z spadkami? Nic nie uzasadnia takich cięć. Wygląda to jak typowa – wykonana na odwal – optymalizacja pod Switcha. Nie ma jednak większych błędów czy zawieszeń, więc pod tym względem jest całkiem solidnie. Sterowanie na Switchu jest wygodne, a możliwość grania w trybie przenośnym to zdecydowany plus, zwłaszcza dla tych, którzy lubią od czasu do czasu zabrać grę ze sobą w podróż.

Dźwiękowo remake wypada mieszanie. Muzyka została dobrze odświeżona i brzmi naprawdę przyjemnie, co pomaga budować klimat. Z kolei efekty dźwiękowe są raczej przeciętne i nie robią większego wrażenia — brakuje im tego „pazura”, który mógłby podkreślić ciężar i potęgę mechów. Z drugiej zaś strony – zawsze można wrócić do oryginalnych kompozycji. Uczciwy kompromis.

Podsumowanie — dla kogo jest ten remake?

Podsumowując: Front Mission 3 Remake to solidny powrót do kultowej serii, który zadowoli przede wszystkim fanów oryginału i miłośników taktycznych RPG. Niestety, niedociągnięcia w mechanice walki, oprawie wizualnej i technicznym wykonaniu sprawiają, że gra momentami sprawia wrażenie niedokończonej i nie do końca dopracowanej. Jeśli szukacie szybkiej akcji, nowoczesnych rozwiązań i efektownych animacji, możecie się zawieść. Ale jeśli cenicie klimat, głębię taktyki i chcecie przypomnieć sobie klasykę w odświeżonej formie, warto dać mu szansę.

Na koniec dodam, że Front Mission 3 : Remake to trochę taki hołd dla fanów, ale z pewnością nie jest to produkcja, która zrewolucjonizuje gatunek. To raczej solidna, choć niedoskonała podróż sentymentalna, która z jednej strony cieszy, a z drugiej trochę rozczarowuje. Mimo wszystko — jeśli lubicie taktyczne RPG i mechy, nie odpuszczajcie. No i trzeba docenić fakt, że widać tutaj nieco więcej „postaranka”, a niżeli w poprzedniej odsłonie, która sprawiała wrażenie lekko przypudrowanego portu, a niżeli poważniejszego odświeżenia. Tutaj chociaż zachowano pozory 😉

Tutaj jest recenzja poprzedniej odsłony

Za udostępnienie gry do testów dziękujemy dystrybutorowi i wydawcy, Forever Entertainment S.A. Ocena bazuje na subiektywnej opinii recenzenta. Wydawca i jego partner PR nie mieli wpływu na wynik.