Recenzja MADO MONOGATARI: Fia and the Wondrous Academy

Patent ze szkoła magii jest czymś bardzo popularnym w popkulturze. Mamy tego sporo w mangach, anime, książkach i tak dalej. Motyw daje spore pole do popisu i ma duży potencjał. Mimo to nie czerpie z niego zbyt wiele gier. Jest to trochę dziwne, bo wydaje się, ze odpowiednie wykorzystanie zagadnienia może zagwarantować sukces. Mimo raczej posuchy w kwestii opowieści o szkołach magii mamy serie, która od dekad serwuje nam ten temat. Tylko mało kto ją kojarzy. Na rynek trafia właśnie najnowsza odsłona tego cyklu. Czy MADO MONOGATARI: Fia and the Wondrous Academy sprawi, że ludzie zakochają się w szkołach magii?

MADO MONOGATARI: Fia and the Wondrous Academy to najnowsza odsłona japońskiego cyklu gier role playing, który pamięta zamierzchłe czasy epoki MSX i ma ponad 35 lat na karku. Mimo całkiem sporej ilości gier w serii mało kto słyszał o tej marce. Jak dotąd jedynie nieliczne odsłony opuściły granice Japonii. Dlatego mowa o niezwykle niszowej pozycji reprezentującej serię, o której mało kto słyszał. W ramach ciekawostki warto jednak wspomnieć, ze całkiem popularne Puyo Puyo wywodzie się właśnie z MADO MONOGATARI i jest spin-offem tej serii. Mamy wiec przypadek, gdzie poboczny produkt jest popularniejszy od cyklu matki. W MADO MONOGATARI: Fia and the Wondrous Academy grałem na PlayStation 5 i przypomniały mi się stare dobre czasy JRPG z z PS2 i PS3.

Gra łączy w sobie dwie tożsamości – z jednej strony jest lekkim, szkolnym slice-of-life o młodej czarodziejce, która musi odnaleźć swoje miejsce w nowym otoczeniu, z drugiej zaś jest pełnoprawnym RPG-iem z lochami, potworami i bogatym systemem rozwoju postaci. To nie jest typowa opowieść o bohaterze ratującym świat; tu stawka jest osobista, a sukces mierzony jest stopniami, zaliczonymi testami i zyskanym szacunkiem nauczycieli oraz rówieśników.

Szkoła magii

Główną bohaterką jest Fia, dziewczyna o wielkich marzeniach i jeszcze większej ciekawości świata. Jej celem jest zdobycie tytułu Wielkiej Magini, jednak droga do tego miana jest długa i wymaga czegoś więcej niż naturalnego talentu. Pierwszym krokiem jest dostanie się do legendarnej Akademii Magii – instytucji owianej legendą, w której przed laty uczył się Wielki Mag. Los, przypadek lub może przeznaczenie sprawiają, że Fia otrzymuje szansę nauki w tym miejscu, choć szybko odkrywa, że sam fakt przekroczenia progu uczelni to dopiero początek prawdziwych wyzwań.

Akademia jest przedstawiona jak pełnoprawny świat – budynki tętnią życiem, korytarze wypełniają uczniowie, a profesorowie mają nie tylko lekcje, ale i własne charaktery, nawyki, sympatie i antypatie. W tle czai się też coś więcej – subtelna intryga związana z tajemniczymi testami, historią Mage’s Tower i legendami o dawnych absolwentach. Gra nie spieszy się z odkrywaniem swoich sekretów. Relacje z innymi postaciami rozwijają się naturalnie, a każdy kolejny semestr przynosi nowe wyzwania i przygody.

Między lekcjami a lochami

Struktura rozgrywki opiera się na rytmie roku szkolnego. W ciągu dnia Fia uczestniczy w zajęciach, zdobywa wiedzę i rozwija swoje umiejętności, a po lekcjach może eksplorować kampus, rozmawiać z innymi uczniami, brać udział w mini-grach i zadaniach pobocznych lub zejść do lochów w Mage’s Tower. Ten podział sprawia, że gra łączy w sobie spokojniejsze momenty interakcji społecznych z dynamiczną akcją.

Lochy mają formę losowo generowanych poziomów w systemie siatki, z widokiem z góry. Eksploracja odbywa się w czasie rzeczywistym, ale starcia są oparte na turowym systemie Magic Artes. Każde zaklęcie wymaga określonej liczby Elemental Orbs, a ich umiejętne łączenie umożliwia wykonanie Great Magic Artes – potężnych czarów o efektownych animacjach i dużej sile rażenia. System jest prosty w obsłudze, ale zachęca do planowania i eksperymentów, ponieważ różne kombinacje orbów pozwalają na tworzenie zupełnie odmiennych efektów.

W lochach nie brakuje skrzyń ze skarbami, zagadek i sekretów, a ich układ zmienia się przy każdej wizycie. Dzięki temu nawet powtarzające się wyprawy zachowują świeżość. Wrogowie również są zróżnicowani – od komicznych Puyo, które są elementem dziedzictwa serii, po bardziej wymagające magiczne bestie i bossów.

Zaliczenie

Jednym z filarów gry jest Grimoire Fii – magiczny dziennik, który odzwierciedla jej postępy w nauce i umiejętnościach bojowych. Każda lekcja, zadanie czy walka w lochach przynosi Learning Points, które można wydać na odblokowywanie kolejnych zdolności. System rozwoju jest nieliniowy, co pozwala dopasować styl gry do własnych preferencji – można skupić się na potężnych zaklęciach ofensywnych, wzmacniającej magii wspierającej albo umiejętnościach defensywnych.

Oprócz tego istnieje rozbudowany system ekwipunku i syntezy przedmiotów. Surowce zdobyte w lochach można łączyć, aby tworzyć lepsze bronie, akcesoria i mikstury. Gotowanie curry, hodowla magicznych składników i łowienie ryb stanowią dodatkowe źródła bonusów – odpowiednio przygotowany posiłek może zwiększyć statystyki lub zapewnić specjalne efekty na czas wyprawy.

Chibi i retro

Oprawa graficzna łączy urok stylu chibi z bogatszymi portretami postaci w scenach dialogowych. Kolory są ciepłe, pastelowe, a animacje czarów pełne energii i detali. Każdy loch ma swój klimat – od kamiennych korytarzy oświetlonych pochodniami po magiczne ogrody i komnaty pełne tajemniczych symboli.

Muzyka jest równie różnorodna – spokojne, melodyjne tematy towarzyszą codziennym rozmowom i lekcjom, a dynamiczne utwory z gitarą i perkusją podbijają tempo w trakcie walk. Motywy przewodnie lochów potrafią zapadać w pamięć, a delikatne efekty dźwiękowe, jak szelest kartek w bibliotece czy odgłosy kroków na korytarzu, wzmacniają wrażenie immersji.

Relacje i klimat

Jednym z największych atutów gry jest sposób, w jaki przedstawia relacje między postaciami. Rozmowy nie są tylko pretekstem do przekazania informacji – to momenty budujące więź z Fią i jej towarzyszami. Spotkania w stołówce, wspólne rozwiązywanie zadań, a nawet drobne kłótnie wnoszą w świat gry elementy realizmu i ciepła.

W przeciwieństwie do wielu RPG-ów, w których wątki poboczne są dodatkiem, tutaj mają one realny wpływ na to, jak postrzegana jest bohaterka i jakie możliwości przed nią stoją. Pomoc kolegom może otworzyć nowe linie zadań, ułatwić dostęp do unikalnych przedmiotów lub odblokować specjalne sceny.

Przyjemny tytuł

Gra nie stawia na wysoką trudność – raczej zachęca do eksploracji i odkrywania świata we własnym tempie. Walki są wymagające na tyle, by zmuszać do myślenia o strategii, ale rzadko prowadzą do frustracji. Dla graczy szukających większego wyzwania przygotowano dodatkowe, opcjonalne wyprawy do lochów o wyższym poziomie trudności.

Tempo jest spokojne – semestry mijają, wydarzenia następują po sobie w rytmie, który pozwala poznać bohaterów i świat. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych wada, zwłaszcza jeśli ktoś oczekuje ciągłej akcji.

MADO MONOGATARI: Fia and the Wondrous Academy jest oki

MADO MONOGATARI: Fia and the Wondrous Academy to powrót do klasycznej formuły serii w nowoczesnym wydaniu. Łączy urok szkolnego życia z emocjami wypraw do lochów, a rozbudowane systemy rozwoju i relacji dodają głębi całemu doświadczeniu. To gra, która nie próbuje być epickim ratowaniem świata, ale raczej opowieścią o tym, jak zdobywa się wiedzę, doświadczenie i przyjaciół, a przez to staje się kimś więcej niż na początku podróży.